بر آستان حضرت دوست

مطالب علمی و مذهبی

بر آستان حضرت دوست

مطالب علمی و مذهبی

«وَ هُوَ مُحَرَّ‌مٌ عَلَیْکُمْ إِخْرَ‌اجُهُمْ»؛ این قسمت از آیه­  ی مورد بحث حالیه است.[1] همچنین؛ برای تعیین مرجع ضمیر در کلمه­ ی «هو» در این بخش از آیه وجوهی بیان شده است،[2] از جمله:

الف) «هو» ضمیرِ شأن و مبتدا که خبر آن جمله­ ی «مُحَرَّ‌مٌ عَلَیْکُمْ إِخْرَ‌اجُهُمْ» است؛ بر این اساس که کلمه­ ی «إِخْرَ‌اجُهُمْ» مبتدای مؤخّر و «مُحَرَّ‌مٌ»- با ضمیر مستقر در آن که نایب فاعل است- خبر مقدّم باشد.

ب) «هو» ضمیر شأن و مبتدا که خبر آن «مُحَرَّ‌مٌ» است؛ بر این اساس که نایب فاعلِ آن «إِخْرَ‌اجُهُمْ» باشد.

ج) «هو» ضمیر مبهمی است که با «إِخْرَ‌اجُهُمْ» تفسیر می‏شود.

البته احتمالات دیگری نیز هست که نیازی به بحث و بررسی ندارد. لکن این سه احتمال قوی­تر از سایر احتمالات است.

هدف الهی از طرح بحث مذکور این است که بر رفتار متناقض یهودیان خط بطلان بکشد که در کشتن و تبعید مردم باکی نداشتند ولی در بحثِ آزادیِ اسیران با استناد به تورات عمل می­کردند. این رفتار ضد و نقیض- نه از سر امتثالِ حکمِ خدا، بلکه- نشانه­ ی بیماردلی یا تردید آنها درباره­ ی دین الهی بود. از این­رو تنها انسان­های مردد یا بیمار هستند که با احکام الهی چنین رفتار می­کنند.

البته این مسئله­ چیز جدیدی نیست زیرا در طول تاریخ از این قبیل بیماردلان و شکّاکان، زیاد بوده­ اند، چنان­که در زمان نبی مکرم اسلام صل الله علیه و آله نیز گروهی ابتدا در محکمه­ ی حضرت حاضر می­شدند؛ هنگامی که حکمی به نفع آنها صادر می­شد دین را باور و آن را تایید می­کردند، اما اگر حکمِ محکمه با منافع شخصی و امیالشان در تضاد بود از پیامبر صل الله علیه و آله و دین اعراض می­کردند.



[1]. داور پناه، ابوالفضل(1375هـ ش)ج‏2، ص315.

[2]. ر.ک: جوادی آملی، عبدالله(1385هـ ش)ج5، ص412.

موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۶/۰۶/۲۳
سعید شریف دینی

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی