بر آستان حضرت دوست

مطالب علمی و مذهبی

بر آستان حضرت دوست

مطالب علمی و مذهبی

پاسخ به چند سؤال در آیه ی 73 سوره ی بقره

دوشنبه, ۲۶ تیر ۱۳۹۶، ۰۲:۲۷ ب.ظ

«فَقُلْنَا اضْرِ‌بُوهُ بِبَعْضِهَا»؛ ضمیر مذکّر به مقتول و ضمیر مؤنّث به بقره باز می­گردد.[1] معنای این بخش از آیه چنین است: پس ما گفتیم: قسمتی از گاو مذبوح را به مقتول بزنید.

که در واقع با این نحوه­ ی بیان، پاسخ به چند سؤال مشخص می­شود:

سؤال اول: آیا مطلبِ فوق گویای این نکته نیست که حیات، از گاو به مقتول منتقل شده باشد، و آنگاه سخن مزبور موهنِ مسئله­ ی نسخ باشد؟

جواب: خیر! این معجزه هیچ ارتباطی به مسئله­ ی نسخ ندارد؛ زیرا در حال حیاتِ گاو، زدن به بدن مقتول، صورت نپذیرفت تا توهّم انتقال حیات از گاو زنده به مقتول مرده رخ دهد.[2] همچنین؛ آیه­ ی شریفه می­ فرماید: ما گفتیم: بزنید شما آن مقتول را «بِبَعْضِها»، یعنی به پاره­ و تکه ­ای از آن گاو که بیخِ دم او- یا زبانش یا گوش یا ران و یا استخوانى از آن- بود.[3]

سؤال دوم: اگر ذبیحه را در زمانی دیگر به مقتول می­زدند، آیا باز هم زنده می­ شد؟

جواب: خداوند زمان را در اختیار بنی اسرائیل گذارد و از آنان خواسته بود هر موقع که خودشان اراده نمودند، چنین کنند.[4]

سؤال سوم: آیا این عمل، ساحرانه بوده است؟

جواب: ذبیحه را حضرت موسی علیه السلام  به مقتول نزد، بلکه این مردم بودند که چنین کردند. از این­رو چگونه می­ تواند سحر باشد؟![5]



[1]. طیب، سید عبدالحسین‏(1378هـ ش)ج‏2، ص59؛ قرشی، سید علی اکبر(1377هـ ش)ج‏1، ص161؛ داور پناه، ابوالفضل(1375هـ ش)ج‏2، ص202.

[2]. ر.ک: جوادی آملی، عبدالله(1385هـ ش)ج5، ص204.

[3]. کاشانى، ملا فتح الله‏(1336هـ ش)ج‏1، ص214.

[4]. ر.ک: جوادی آملی، عبدالله(1385هـ ش)ج5، ص204.

[5]. ر.ک: جوادی آملی، عبدالله(1385هـ ش)ج5، ص204.

موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۶/۰۴/۲۶
سعید شریف دینی

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی